Merhaba05 tuvalette olduğum süre dışında hemen alıyorum. Karnı tok, altı temiz ama bana ihtiyacı var. Ayrılık kaygısı yaşıyor, dünya ile tanışıyor, bağımsız hareket ettiği bir döneme girdi ve benden uzaklaşmak, beni kaybetmekten korkuyor. Daha doğrusu beni kaybedeceğini düşünüyor. Yürümeyi öğreniyor, kendi kendine ayakta duruyor. Evet bunları yaparken mutlu oluyor ama bir yandan da artık benden bağımsız hareket ettiği için tedirgin oluyor ve bocalıyor. Onu anlıyorum ve bu sayede bana sarılmak istediği her an ona sarılıyorum. Ağlıyorsa kucaklıyorum. Yemek yapıyorsam yemeği ya o uyurken, ya da o kucağımdayken yapıyorum. Bulaşık yıkıyorsam da akşama bırakıyorum hiç izin vermezse. Onun o kaygılı anında onu yalnız bırakmaktan daha önemli olamaz hiçbir şey. O ağlarken şımarıklık gibi gelebilir belki ama şöyle düşünün; hiç bilmediğiniz bambaşka bir şehirdeainiz ve etrafınızda tanıdığınız sadece bir kişi var. Ne yürüyebiliuorsunuz, ne konuşabiliyorsunuz. Her şey sizin boyunuzu aşıyor ve dahası daha önce hayatınızda hiç duymadığınız sesler duyuyor, hiç tanımadığınız insanlar görüyorsunuz. Size iyi gelen, tanıdığınız kişiye sığınmaktan başka ne yapabilirsiniz ki?