Merhaba, şimdi mükemmel(!) annelerden linç yiyeceğim ama beni anlayan tecrübeli annelerin fikirlerine ihtiyacım var. 8.5 aylık bebeğime yalnız bakıyorum. Onun sağlığı, güvenliği, mutluluğu için her zaman elimden geleni yapıyorum. Ama yalnız olduğum için bazen sabrım gerçekten çok zorlanıyor. Diş çıkarma döneminde olduğu için bebeğim çok huysuz ve zaman zaman ciddi uyku problemleri yaşıyor. Ben de gece gündüz peşinde ve uykusuzum haliyle. Geçenlerde bir gün yine gece boyunca uyumadı. Beşiğinde asla uyumuyor. Benim yanımda yatıyor ama buna rağmen uyumadı. Defalarca uyutmaya çalıştım. Her yolu denedim ama nafile. Bir keresinde uyur gibi oldu. Beşiğine koydum. Anında ağlamaya başladı. Artık uykusuzluk ve yorgunluk canıma tak etti ve bebeğimi hızlıca beşikten aldım. Biraz da kızdım seslice. O da kızdığımı hissetti ve daha çok ağlamaya başladı. Neyse sonra sarıldım sakinleştirdim. Ama o günden beri o ağlaması gözümün önünden gitmiyor. Çok üzgünüm 😞 sarsmak fiziksel olarak zarar vermiş midir? O da kafama takılıyor. Sarsılmış bebek sendromu diye bir şey varmış. Böyle bir durum yaşayan oldu mu? Lütfen linçciler değil, deneyimlerini aktaracak anneler yorum yazsın. Çocuğunu hayatta her şeyden daha çok seven ve değer veren bir anne olarak yeterince üzgün ve pişmanım.
Ayrıca bu gibi anlarda nasıl sabır gösterdiğinize dair yorumlarınızı da yazarsanız çok sevinirim.
Teşekkürler