Kızlar, bugün acı bir haber aldım. Tüm gün eşimi bekledim paylaşırız diye ama aynı açıdan ve acıdan bakamiyoruz olaya ve bu beni daha daha yalnız hissettiriyor…
Çok sevdiğimiz aile dostumuzun, guzeller güzeli 15 yaşındaki kızı vefat etmiş araba kazasında… Kaza goruntuleri, arabanın pert hali, anlatılanlar aklımdan çıkmıyor delirecegim…
Kızın arkadaşı ailesi ile çeşmeye tatile gidecekler. Bizimki de istemiş, ailesi izin vermeyince çok üzülüp ağlamaklı olmuş, kıyamamis e tamam git demişler… Tatilden de yeni gelmislerdi… Neyse artık… bunlar gidiyorlar, güzel güzel tatillerini yapıp dönüyorlar. Dönüş yolunda, eve yarım saat mesafe kala şoför uyuyakaliyor ve tırın altına giriyorlar… Kazada dört kişi olay yerinde ölüyor, bir kişi kurtuluyor. Kurtulan kız da, bizim kız ile son mola yerinde yer değiştirmiş… Biraz da ben cam kenarında oturayım demiş…
Ön koltuklar pert, bizim kız ortadaymis, bedeni sağlam ama kafasına öndeki tırdan bir şeyler saplanmış. Olay yerinde ambulansta can vermiş. Şunları oturup anlatamadım. İçimde birikti birikti patlayacagim…
Beyaz, dört tekerlekli patenleri ile görmüştüm en son mahallede… Çok üzüldüm, içim yandı, nasıl geçer bilmiyorum da…
Bebekligini hatta annesi ve babasının evlendiği günü biliyorum… Yüzü, kıvırcık saçları gözümün önünden gitmiyor. Ailesine taziyede bulunamadim, çünkü kendimi o kadar toparlayamadim.
Kimse kimsenin evladını emanet almasın yahu… Ay nasıl söner bu ateş?! Aile büyükleri ile oturunca keskeler havada uçuşuyor, herkes kader ecel diyor ama ardından keşke demeden de duramiyor işte… Metanetli olmaya çalışıyorlar tak biri geliyor ortalık dağılıyor tekrar duygusal manada.
Tülay kök dinliyorum, o bile toparlayamadi beni…