Herkese merhaba 🌸 çok uzun yazacağım lütfen okuyup akıl verin♥️ 2019 yılında, 22 yaşımda ilk oğlumı kucağıma aldım. İlk bir yıl asla kucağımdan bırakmadım uyusa koynumda uyuttum.4 yıl boyunca resmen ikiz gibi yaşadık, aklınıza gelebilecek herşeyi anne oğul yaptık. Sabahta akşama, akşamdan sabaha oyun oynadık. Gezdik eğlendik yol arkadaşımdı benim. 4 yıl için asla pişmanlığım ya da keşke şöyle yapsaydom dediğim birşey olmadı çok şükür♥️ oğlumun 4 yaşına 3 ay kala 2. Bebeğim doğdu. İlk kez o zaman ayrı kaldık oğlumla ben hastanede derbeder halde tabi, eve geldim çok ağladım, büyük oğluma haksızlık yaptım daha çok vakit geçirebilirdik birlikte diye çünkü öyle alışmıştı 7/24 birlikte birşeyler yapmayı oynamayı. E bu defa küçük oğlum için ağladım ilk oğlumla ilgilendiğim gibi onunla ilgilenemiyorum, koynumda uyutamıyorum diye. İkisine de haksızlık yapıyormuşum hissi gitmiyor 🥺 elimden gelenin fazlasını yapıyorum ama ev işi 2 çocuk eş yetişemiyorum 🥺 cam silme ütü yapma mutfak temizliği işlerimi hep gece yaparım herkes uyuyunca ama mecbur gündüzde yemek ev sil işleride yapılıyor. Yeri geliyor küçük olan daha 4 aylık durmuyor. Gece yatağa yatınca beynimdeki sen çocuklarına yetemiyorsun sesleri gitmiyor kalbim sızlıyor artık🥺 büyük olanla sürekli oynuyorum aslında, 3ümüz oynuyoruz daha oğlum 40lıkken bile yakalama saklambaç oynuyorduk 3ümüz ama bu hissiyatım beni mahvediyor. Lütfen yalnız olmadığımı söyleyin 🥺