Yeni hesap açıp yazmak istedim sizinle bir sorunumu paylaşmak istedim .Öncelikle hamilelikte geçmişte yaşadığım büyük, küçük sorunları kafama takmaya başladım ve bu çok ilerledi bende hastalık gibi bir şey oldu .Doğum yaptım geçti. Oğlum şuan 20 aylık olacak 1.5 aydır tekrar başladı. En basitinden söylüyorum ailemle balkonda otururken gülerek dedim “Miran olmasaydı sabah yatardım”. Yani böyle bir cümleyi aslında kurmak istemedim yani oğlum hayatımda olmasaydı sabaha kadar yatardım demek istedim fakat bunu kendime inandiramiyorum . Sanki keşke olmasaydı da bende uyusaydım sözüne denk geliyor sanki ve bende içim içimi yiyor ağlıyorum vicdan azabı çekiyorum. 2 gündür bu söz ağzımdan çıktığı için ağlıyorum. Ne niyetle söylediğimi biliyorum fakat içim onu farklı algılıyor belki size saçma gelebilir ama küçük şeyler bende dağ gibi sorun oluyor . Oğluma yetemiyorum hissi var , yüzüne bakınca üzülüyorum .Hastalandı mesela 1 kilo verdi kendimi yiyorum ben güzel besleseydim kilo vermezdi ! Yada bugüne kadar hiç güzel beslemedim diye düşünüyorum. Hiç iyi anne olmadığımı ve onu haketmedigimi düşünüyorum. Sanki lohusalikta yaşamam gerekenleri şuan yaşıyorum. Yani ne olursa olsun kendimi suçluyorum. Sucluluk psikolojisine girdim .Şeytan vesvese veriyor habire sen iyi anne değilsin bakmıyorsun,beceremiyorsun,onu haketmiyorsun .Takıntı oldu artık bende .Istemedigim bir olay aklıma gelince hızlı hızlı nefes alma gereği duyuyorum kalbimin çok hızlı attığını düşünüyorum oysa normal yani değişik bir duygular icerisindeyim. Bazen taktığım şeyleri birine anlatıyorum hastamısin sen diyor ne takıyorsun neden her şeyde kendimi suçlayıp vicdan azabı çekiyorum. Hani başınıza kötü bir olay gelir kalbiniz ,içiniz değişik bir his olur he işte benim hep öyle oluyor olduğum yere oturup onu düşünüyorum psikiyatirye gitmem gerektiğini söylediler fakat ben emziriyorum ve bunlar nasıl aklımdan cikabilirki kendimi suçlamaktan kendime kizmaktan bıktım