Deletedmom_100 3 hafta önce babamı kaybettim anı bi şekilde. Artık yemek yiyemem uyuyamam evden dışarı adım atıp hiç bir yere gidemem gibi hissediyordum ilk gün. Ama 19 aylık bir evladım var ve bana herkesten daha çok ihtiyacı var. Evladıma verimli bir anne olabilmek için uykumu da uyuyorum yemeğimi de yiyorum çarşı pazar da yapıyorum oğlumu parka çıkarıp onunla top peşinde de koşturuyorum, gülüyorum kahkaha atıyorum. İnsanız. Ağlamak ile gülmek kardeş demişler. Mesela oğlumla parktayken tanıdık biri ile karşılaşıyorum başın sağolsun diyor bazen istemsiz bir şekilde ağlamaya başlıyorum, iki dakika sonra oğlumda oyun oynuyorum göz yaşımı silip. Evlatlarımız var ve onlar için dimdik durmak zorundayız. Allah evlatlarımızı bizlere bağışlasın kimseye evlat acısı vermesin inşallah. Ölüm de bizler için, hepimiz gidicez oraya, kimimiz daha erken kimimiz daha geç.