Arkadaşlar oğlum 2,5 yasında. Kardeşi yok arkadaşı yok. Zaman zaman akrabalari görüyoruz tabi ki teyzeleri halalari kuzenleri dedeler falan onlarla görüştüğümüzde, tüm biyolojik ihtiyaçlarini rafa kaldiriyor. Bi yere gitmye veya birinin gelmesi hayatımızı kaydiriyor resmen, insanlara nefes aldirmiyor sürekli ilgi istiyor. Ne yemek yedirebiyorum, ne kaka yaptirabiliyorum ne uyutabiliyorum dolayısıyla huysuzluk da oluyor zindana dönüyor günümüz. Yaz tatili su an giden gleen oluyor veya biz gidiyoruz burnumdan geliyor böyle davrandigi icin. Kimseyi 5dk birakmiyor hep kendi dedigi olsun istiyor. Eylülde insallah kreşe başlatacagim oryantasyonu alişmasi gzel olursa umarim bir çare olur kreş. Sizin çocuklariniz nasil merak ediyorum.