Damlayani 3 yaşında bir oğlum var. Sizin postu okuyunca yazmak istedim, benim oğlumun bebekliği çok zordu ilk günler gerçekten uykusuzluk ve sürekli ağlaması beni mahvetmişti. Gece nerdeyse hiç uyumazdım gündüz uykusu 10 dk 15 dakkaydı o yüzden kafamı koymamla kaldırmam bir olurdu. Çok ağladığım günleri bilirim, gece yatakta oturup emzirirken uyumamak için kendimi çimdiklediğimi tokat attığımı bilirim. Ama açıkçası ben hiç misafir kabul etmedim. Tektim perişandım yani duşa dahi giremiyırdum bize kadar anca yemek yapıyordum. Ama size birşey diyeyim, şu an çok pişmanım. Geçmişi hatırlamaya çalıştığmda o kadar az hatrlıyorum ki bebeklik yüzünü, ancak fotoğraflarla canlanıyor biraz. Çünkü o zaman hep yorgunluğuma, zorluğa, kötü hissetmeye odaklanmışım ve bebekliğini kaçırmışım. Siz benim gbi yapmayın. Zorluğa değil bebeğinizin büyüyüşüne size bakışına, o şirin hallerine odaklanın. Bırakın bazen ev pis kalsın yemekte olmayıversin dinlenin bebeğinizi öpün koklayın