Birprenscik olmuyor olmayacak da. İlk kuzum sağlıklı şükür Şuan 6 yaşında. O 2 yaşındayken Bir evladımı karnımda kaybettim henüz 12 haftalıktı kürtaja giderken ölüyorum sandım ne büyük acıydı benim için evlat kaybı. Dedim ki daha büyük bir acı yaşayamazdım heralde. Sonraki doğumumda da oğlum doğdu ama ömrü bir günmüş yavrumun. Kalpten rahatsızlanıp vefat etti. Onun için ellerim ile hazırladığım kundağında değil de kefen parçası ile çıkardık hastaneden. Ben bir kez daha öldüm nefes alamadım bir önceki acımdan daha büyüğü varmış ama bundan fazlası olamaz dedim yine. yıllarca da acısını hep hissettim. Ama kızım için ayakta durmak zorundaydım. Sonra eşim bir bebeğimiz daha olsun kızımıza destek dedi. Zor da olsa kabul ettim. Bir oğlum daha oldu. Şuan 21 aylık down sendromlu. Karnımdayken öğrendim öğrendiğim anı yaşadıklarımı anlatmak bile istemem yani ben her hamileliğimde acıların bir büyüğünü yaşadım. Asla isyan etmedim etmem de. benim sınavım da evlatlarımmış diyorum Allahım bunlara sağlık versin. Bu arada doğduktan sonra ölen oğlum yaşasaydı 4 yaşında olacaktı ve ben 4 senedir bir kere mezarına gidemedim. Bembeyaz beşiği yerine o kara toprağı hala kabullenemiyorum