Almadığım oyuncak kalmadı, kitaplar okudum, arastırdım, ugrastım didindim, yedirmediğim sey kalmadı götürmediğim doktor kalmadı, danışmadıgım kimse kalmadı, babasız 20 aya getirdim. Geldiğim nokta ne peki. Kilo almıyor. Görenin cok zayıf demesinden midem bulandı artık , oyuncaklarla asla oynamıyor. Kitap okuyalım desem asla müsade etmiyor. Etkinlik yapmak hayal bile edilemez, zorla yemek yapıyorum. Kolum bacagım nasıl benimleyse kızım da öyle bana yapışık geziyoruz. Ha bite ha bite diye sabrederek bu güne geldik. ayrılık kaygısı dönemi gecmek bilmedi. Güvenli baglsnsın diye yapışık yaptım kendime. Bakıyorum hiç bi şey arastırmamış , okumamıs, çocuğum için ne yapabilirim diye düşünmemiş insanların çocugu kilosu da iyi davranışları da normal, ideal bi bebeklerş var. Benim ki ne uyur , ne yer ,ne oynar, ne mızmızı biter, bagısıklıgı da iyice düştü enfeksiyon geçire geçire lenfleri şişti. Baskslarının sorunları oluyo bi kaç ay hafta vs. Sonra hallolmuş oluyor. Benim sorunlarım bitmiyor. Eşim ayrı ailesi ayrı bebeğim ayrı maddiyat ayrı. Dört bi yandan sardılar. Bi şey düzelmeden yeni bi şey ekleniyor. Ben lanetli miyim acaba ya bilmiyorum. Çok üzgünüm. Yoruldum bıktım tükendim. Ugrasmadsn bi güzellik de beni bulsun nolur yani. ..