Biraz iç dökmek istedim.. Bebeğim 6 aylık. Ama doğdugu günden beri zor gazlı bir bebekti. Haliyle hep kucağımda koklayarak öperek büyüttüm. Ama sanki yoruldum desem bebeğime haksızlık edicekmişim gibi geliyor çünkü cok seviyorum ve her anına şükürediyorum. Bazen öyle hissediyorumki kırk kaplan gücündeyim gecelerce uykusuz kalabilir, durmaksızın pişpiş yapabılırmışım gibi… Ama bazende ufacık bir ağlamasında oturup saatlerce ağlayabılırım gbii. Ah nasıl anlatsam bilmıyorum annelıkte zormuş gerçekten.. Zor olan aslında vicdan kısmı ona yetebılıyormuyum iyi bakabılıyormuyum kısmı. Acaba yanlıs yapıyormuyum kısmı. Tamda bunla alakalı cevremde görümcelerim eltim kuzenlerm sen bebeğini böyle alıştırmışsın gıbı sözler söyluyor. Yada senin bebeğin neden böyle zorkı bızımkı mamasını verıyoruz altını değişiyoruz koyuyoruz duruyor böyle mızmız degıl ağlamıyor senin işin zor şansına böyle cocuk oldu senin dıyorlar. Ozaman cok üzüluyorum sadcee benım bebeğim anormalmıs gıbı davranıyorlar. Benim bebeğim hep kucakta ilgi bekleyen bir bebek. Dışarı hala gidemıyorum onla cunku mızmız uykusunu alamayan destekle uyuyan bebek halıyle dısarda uyumasıda bazen sans. Bılmıyorum gerçekten benim bebeğim mi böyle bakıyorum tatillere gıdıyorlar ufacık bebeklerıyle saatlerce gezıyolar bense evde bir su dahi bazen içemıyorum