Bebeğim 1 yaşına girmek üzere. Çok kötü bi lohusalik gecirdim göğüs ucu yaralarindan emziremedm ve defalarca mastit olup hastanede yattım.. 12 aydır Süt sagiyorum ve çok yıprandım artık. Bebeğim mama içmiyor her markayı denedik kustu hep. Bende annelik içgüdüsü aslında sagarakta olsa kendi sütümü içtiği için mutluyum. Ama göğsüm zaten büyüktü şimdi dahada büyüdü görüntümü beğenmiyorum ..sürekli sağım başına oturmak gezmeye gittiğimde bile o aparatlarla uğraşmak yordu açıkçası. Hep mutsuzum hep ağlamaklı paskal hayattan zevk alamayan biri oldum .eskiden okadar çok pozitiftimki …
şuan etrafımda kimse kalmadı ablam bile artık benimle konuşurken sıkıldığını söylüyor. Eski halim gibi olmak istiyorum ama olamıyorum . Hicbisiy yapmak istemiyorum.. bebeğimle oynuyorum öpüp kokluyorum ama sonra modum düşüyor deli gibi emzirmek istiyorum içimdeki yangını atamıyorum. Aparatları defalarca yıkıyorum oralardan mikrop kapicak hasta olucak diye ödüm kopuyor..şükrediyorum sağlıklı bir Bebeğim var diye ama benim depresyon halim hiç geçmiyor. Herkesten nefret etmeye başladım bebeğimi elleyip öpüyorlar diye. Çok takıntılı çekilmez biri oldum farkındayım ama duzelemiyorum