Miraay aynen öyle benimde sizin yazdıklarınız en baştan beri aynı ben.. o kadar çok hastaneye gittim o kadar çok kendimde bir şey aradım ki. İnsanların anlamayışları, benim bitmek bilmeyen sıkıntılarım, çözüm arayışlarım. Hayatım artık sadece yaşamaktan ibaret sanki, beni çok etkiliyor yaşadıklarım. Nefes darlığı başladığı an en kötüsünü düşünüyorum ve ondan sonra hayattan kopuşum başlıyor.. emziriyorum diye ilaçta içmiyorum, terapiste gidiyorum çokta memnunum ama artık maddi olarak çok zorluyor. İnsanların evine ekmek götüremediğini düşünüp ona verdiğim paraya bile vicdan yapıyorum. Allah yardımcımız olsun çok zor