Rumukcum
Rumukcum aynı şeyleri yaşıyoruz gerçekten. Sürekli ağlama sesi kadar insanı yıpratan bir şey yok. Eski hayatımı ben de çok özlüyorum. Rahat rahat uyuduğum, yürüyüşler yaptığım, rahatça yemek yediğim, duş alıp saatlerce bakım yaptığım zamanları. Dışarı çıkamıyoruz evde olsak da aynı. Saatlerce ağlıyor. Her şeyini yapıyorum ama mutlu değil. Uyuması için saatlerce sallıyorum. Uyursa belki yarım saat. Uykuyu almayınca kalkıp yine ağlıyor. Gerçi alsa da 10 dk sonra yine aynı ağlıyor. Ben de sorguluyorum acaba ne günahım var da onun cezası diye. Kaç tane yeni bebeği olan arkadaşım var hiçbirinin çocuğu böyle değil. Çıkıp tatile gidiyorlar geziyorlar her gün dışardalar. Ben ise evde tek koltuğa hapsolmuş haldeyim. Geçecek deniyor ama 3 ay nasıl geçti bir de bana sorun. Sanki 3 yıldır bu hayata hapsolmuş gibiyim. 2 dk keyifli oluyor nasıl mutlu oluyorum ama sonrası saatlerce ağlama. Bebeğim kendini sevdirecek kadar vakit tanımıyor. Yani sizi anlıyorum yaşadıklarımız çok çok zor ve böyle bebeği olmayanın anlayabileceği bir şey değil. Bebek bu ağlar demekle olmuyor. İnsanın da bir dayanma sınırı oluyor. Allah yardımcımız olsun umarım çabuk atlatırız bu günleri