Merhaba sevgili anneler. Bu yazımı biraz dertleşmek için paylaşıyorum. 32 günlük bir anneyim. Aslında hamileliğim zihnen rahat geçmişti ama lohusalık çok başkaymış. Ne yapsam yetemiyorum gibi hissediyorum. Gözyaşım hep gözümün ucunda. İçim sıkılıyor. Sürekli dua ediyorum bir süre sonra tekrar başa sarıyorum. Kızım çok zor bir bebek diyemem (en azından çevredekiler böyle söylüyor). Giydiriyorum acaba çok mu sıcak diyorum biraz soyuyorum bu seferde acaba üşür mü korkusu sarıyor. Akşam saatinden sonra bir şeyler oluyor ve gaz sancısı zirveye çıkıyor. O acı çektikçe ben kahroluyorum. Memede durmak istiyor ama sürekli çekiştirme, kötü emme durumu yaşıyorum ve tekrar tekrar açmış gibi davranıyor. Sütümün yettiğine eminim aslında. Bu kısır döngüden çıkamıyorum. Artık gece vakti yorgun düşüyorum ve kızıma bakarken istemsizce söyleniyorum bu sefer vicdan azabı çekiyorum. Çok üzülüyorum ve ne yapacağımı bilemiyorum. 😔😔