Merhaba sevgili anneler. Dün çok sevdiğim, gözbebeğim oğlumu son kez emzirdim. 1 yaşına birkaç gün önce girdi. Niyetim 2 yaşına kadar emzirmekti ama hayat planlı şekilde işlemiyor malesef. Bebeğim daha 3 aylıkken bana ciddi kemik erimesi teşhisi kondu. Belimde çok daha fazla olduğu İçin omurga kemiğimden birini kırmış durduk yerde. Hatta o kırık ödem toplamış. Doğumdan beri iş yapmadım, ağır kaldırmadım, kendimi yoracak hiçbişey yapmadım. Kemik erimesine bağlı olmuş tüm bunlar. Aylardır korse kullanıyorum. Şükür o kırık ve ödem geçmiş. Fizik tedavi olmam lazım aslında ama bebeğimi bırakacak kimsem olmadığı İçin gidemiyorum. Hala belim aşırı ağrıyor. Doktora gittim bununla ilgili. Hamilelik, doğum ve emzirme tüm bunlara yol açtığını söyledi. Emzirmeme devam etmem gerektiğini de belirtti ama emzirmek hep benden bişeyler alıp götürdü. Hiç iyi hissetmiyordum emzirirken. Güçlü beslenmem de imkansız. Bebeğim çok gazlıydı. Öle böyle 1 yaşa kadar emzirdim. Artık kendimi düşünme zamanım geldi. Neden bilmiyorum çok huzursuzum. Üzülüyorum çok. Bebeğimi emzirirken o çok mutluydu ve hali ile bende çok mutluydum. Şimdi o kadar buruk hissediyorum ki. Onun hakkı olan bişeyi elinden almışım gibi😔 Bu hiç adil değil sanırım. Büyüdükçe memeye aşırı düşkünleşiyor. Şu zamanında bırakmak en mantıklısı ama meme yoksunluğu hissettikçe o kadar üzülüyorum ki. Ağlamamak İçin kendimi zor tutuyorum. Çok zormuş. Ne mama, ne ek gıda bir meme etmiyor. O bakışları hele mahvetti beni. Canım yavrum ya. Sanırım evladımdan ziyade benim bu durumla başa çıkmam lazım. Bugün hiç meme vermedim. Göğüslerim taş oldu. Her an vazgeçebilirim memeden kesmekten. Kendimi çok zor tutuyorum. Sağlığım söz konusu olmasa istediği zamana kadar emzirirdim. Allah emzirmeyi bırakan annelere yardım etsin valla çok zormuş😔😭