2 yaşa sayılı günlerimiz var. Sendromdan bağımsız çünkü oldum olası eline ne geçerse atmaya bayılır. Hayır diyerek atmasını engellemeye çakışıyorum olmuyor, umursamaz görüneyim diyorum aynı. Ne yaparsam aynı. Eline ne geçerse atıyor ev savaş alanı oluyor. Gerçekten artık bıktım o kadar sinirlerim bozuluyor ki. Hiçbir yer düzgün kalmıyor. Yemekleri zaten doysun ya da beğenmesin sürekli atıyor. Bağırmamak için dişlerimi sıkıyorum bazen patlıyorum az önce bağırdım şuan ağlamak istiyorum gerçekten. Hem uyumadı hiçbir işimi halledemiyorum hem de tek yaptığım dağınık toplamak oluyor.