_yonca_6 benimki de yürümek istiyordu ayakta uzun süre duruyordu ama hiç adım atmıyordu korkuyordu. Ben hiç elini tutup yürütmemiştim. Evin ortasına tutunacağı kadar aralıklı olacak şekilde sehpaları tabureleri çıkarıyordum her gün, önce onlardan tutuna tutuna gitmeye başladı sonra araları biraz açtım bir adım atacak kadar kendini hemen diğerine atıyordu öyle öyle adım atmaya başladı zamanla aralıkları uzattım. Ve ayakta duruyorken çok yakınında durup elimde sevdiği bir şeyi tutup ona uzatıyordum onu almaya çalıştığında biraz elimi geri çekiyordum düşecek gibi olursa tutuyordum ki güveni kırılmasın. Birkaç adım atıp düşmeye başladığında çok ciddi bir düşme değilse kaldırmadım hiç, gerçekten canı yandıysa gidip yine kucağıma almadan yerde sarıldım. Düşmeler olabilir canın acıyabilir zamanla daha az düşeceksin, hadi bak çok güzel yürüyorsun devam et vs destekleyici teşvik edici cümleler kurdum. İlk adımından itibaren 20 günde tamamen yürümeye başladı çok şükür. İlk zamanlarda düşünce ağlayıp bana bakıp kaldırmamı istiyordu, ben hiç kaldırmadım ama yanına gidip benden tutunabilirsin diyordum. Şimdi düştüğünde ağlamıyor ve kendi kalkmayı da öğrendi. Ve en önemlisi düştüğünde ah vah aman deyip korkutmayın gayet normal ve siz de rahat olun. Ne kadar korumaya çalışsak da düşecekler, düşmeden öğrenemeyecekler