oğlumla çok kötü anılarımız var o yasa dair.yapma etme dersin yapar ne yasadiysak hep o 3 yaşta yaşadık.once kapıya tırmanıcam diye tutturdu zaten 9 aylıktan itibaren kalp krizi gecirticek ne varsa denemeye kalkardı kapıya tırmandı ayağının altı kesildi yetmedi taş yuttu o da yetmedi yine defalarca kez uyarmamiza rağmen yatak üstünde zıplayıp dengesini kaybedip düştü başını petege çarpıp kafasını yardı 5 zımba atıldı.Sağ olsun öldürmedi beni ama ölmekten beter etti o yaşta.asla oturmaz laf dinlemez aniden yolda yol ortasına atlayasi gelirdi. Nasıl bir bumerang cehenneminden çıktık hatırlamak istemiyorum.simdi 10 yaşında gören nasıl uysal naif bir erkek çocuğu diyor gel bir de bana sor ömrümden ömür aldı yaptıklarıyla.26 aylıkta kızım var ben oğluma zor çocuk derdim ama bu 10 gömlek üstün nasıl baş edicem hiç bilmiyorum.her bir yaşıni ayıni geçtim günü sendrom sinirli dediğim dedik istediği olsun diye çığlık çığlığa ağlama nöbetlerine giren kendini ordan oraya atan spiderwoman her yerden atlıyor ordan oraya zıplıyor kaçıyor koşuyor öfke nöbetlerinde kendini ısırıyor🤦ya da bizi isirmaya kalkıyor ısırdığı yerde öyle böyle bir ısırık değil 4 5 ayı buluyor gecmesi.kendisi kendi canının acittiginin bile farkında değil o öfke anlarinda.2 tane doğurdum biride şöyle otur dediğine oturan kalk dediğine kalkan olmadı neyleri fazla geldi bilmem😁