Bu buraya açtığım kaçıncı post saymadım ama içimi dökmek bilmediğim tanımadığım insanlarla konuşmak beni rahatlatıyor daha önce yazdığım postlardan bilenler bilir benim annem psikolojik rahatsız..Sanrılar görüyor evinin izlendiğini benim evimin hatta herkesin evinin izlendiğini,siyasete aşırı düşkün ve bunu bunların yaptığını komik gelecek ama onların kendiyle uğraştığını düşünüyor..Yani ben 7 8 yıldır bu hastalıkla uğraşıyorm.Tedaviyi reddediyor gitmek istemiyor verilen ilacları kullanmıyor..Uzağız zaten takibini yapamıyorum tek çocuğum ve babamdan asla fayda göremiyorum onun için önemli olan şey iş ve para.Ne zaman kötü desem yapacak birşey yok artık diyor kafayı yiyorum.Bu durum artık eşimle aramızıda açmaya başladı.Ben ağladıkça sinirleniyor,aslında güzelce banada anlatıyor fakat ben konu annem olduğu için aşırı hassas davranıyorum yani çok aşırı üzülüyorum ağlıyorum.Ve bunu nerdeyse her gün yaşamaya başladık.Adam bıktıda diyebilirim.Ben hiç iyi değilim 6 aylık oğlum var hiçbirşeyini eksik etmemeye çalışıyorum ama yetemiyorum.Ona vereceğim çok şeyim varken kafamda annemin psikolojik sorunları benide hasta etmeye başladı.Onun dediğinden çıkamaz oldum takıntılarım oluştu insanlar ne der o ne der bu ne der gibi şeylerim oldu.Annem ne der kafasına girdim.Dün en son raddeyi yaşadık malum dün oy günüydü.Annem kullanmamı istemedi.Eşimde ben kullanmıyorum diye kullanmadı.Siyasete düşkünlüğm yok hatta nefret bile ediyorum.Dün eşimin aileside kullansanıza diye ısrar edince annemle görüştüm hayır kesinlikle olmaz git boş oy at kullandım de dedi dedimki memlekete bir hayrı olmayacaksa ne anlamı var orada olmamın dedm.Hayır hayır kesinlikle dedi.Malum partilerden birine zaten takık.İsim vermeyeceğim.Eğer ona atarsan kesinlikle annelik hakkımı helal etmiyorum,sütüm haram olsun dedi.İş cidden bu raddeye geldi.O kadar şaşırdımki resmen çöktüm.Hayatımı,yaşam hakkımı,özgürlüğümü engelliyor.Gidip kullansam vicdanen rahatsız oluyorum,sanırım bu sözünden sonrada ömür boyu o partiye veremem çünkü gerçekten takıntılıyım.KIzlar komiğinize gidecek şeyler yaşıyorum ama gerçekten anneliğimi,insanlığımı ,hayatın tadını unuttum.Oğluma eşime çok üzülüyorum.Hastaneye yatırma fikrini düşünüyorum ama kıyamıyorum.O kadar imreniyorumki mutlu ailelere annesiyle her gün birşeyler konuşan anlatan yargısız muhabbet edenlere çok arıyorum öyle şeyleri.Benim her günüm saçmalık.