Kızım 4 ay 11 günlük. Kırkı çıktıktan sonra evimizde genel olarak sadece ben ve eşim vardık. Eşim de çalıştığı için kızım daha çok benimle vakit geçiriyor, evimiz hem benim aileme hem eşimin ailesine biraz uzak olduğundan daha çok biz onlara gidiyoruz.
Kızım hem benim anneme hem kayınvalidemlere ya da başka herhangi bir eve gittiğimiz zaman kesinlikle kendini sevdirmiyor, kucaklarına aldığında ağlıyor,ortalığı yıkıyor hatta sık sık uyuması gerektiğinden ve uyku saatini kaçırdığında ağlayıp,huzursuz olduğu için ayına göre uyuması gereken zamanlarda (onunda zaten uykusu geliyor) uyutuyorum. Ancak ev dışında başka bir yerde uykuya geçerken inanılmaz zorlanıyor,ağlama krizlerine giriyor,çığlık atarak ağlıyor,resmen mosmor oluyor. Ben de hem bizim dışımızda başka insanları gördüğünde çok fazla ağladığından hem ev dışında uykuya geçerken zorlandığından olabildiğince bir yere çıkmamaya çalışıyorum, zorunlu sebeplerden gideceksek yolda arabada uyuyor hiç uyandırmıyorum gittiğimiz yerde eğer ki kucağımdaysa uyumaya devam ediyor (Kucağımdan bırakamıyorum çünkü bıraktığımda uyanıyor) ya da gittiğimiz evde kızım ve ben tek başımıza ayrı bir odada duruyoruz.
Bu süreçte insanların kızım için uyanıkken çok ağladığı,kendini sevdirmediği,uyurkende sevemedikleri için söyledikleri şeyler ve tavırları artık canımı sıkmaya. Ben bebekten önce aktif iş yaşantısına sahip biriydim şu an birden komple eve kapandım bu var diğer tüm durumlar beni biraz yıpratmaya başladı.Bu durumu nasıl çözerim bilemiyorum.Bu durumu yaşayan var mı? Varsa düzeldi mi ya da nasıl çözdünüz bu sorunu?
Not: Kızım evimizde gayet mutlu ve huzurlu,bir sorun yaşamıyoruz çok şükür.