Merhaba hanımlar. Kızım 17 aylık. Bu zamana kadar bağ odaklı ebeveynlik için ne gerekiyorsa yaptım. Vaktimi büyük çoğunluğunu kızımla oynayarak geçiririm. Anane sini çok sever
Arada bir görüyor. O varken bana pek gelmez artık bunu kabul ettim kendi içimde. Bugün annem namaz kılmaya gitti o esnada yanına gelip kızımla ben oynadım. Annem namazdan dönünce gelip kızımın yanına pturdu
Ve kızım olabildiğince hızla elimden tutup beni odadan dışarı çıkarıp ‘git’ diye bağırdı. O an okuduğum kitaplar ve çocuk psikolojisine ait ne varsa her şeyi bırakıp üzüldüm. Hala daha üzgünüm. Kendime gelemiyorum. Bu başlığı da iç dökmek için açtım sanırım
Hepinize sevgiler 💕