Valla fazlasını istemeyin derim.benim oğlum 40 irkla barisikti girdiği yabancı ortamın insanların yabancı oluşunu umursamaz herkese mavi boncuk dağıtırdı eşim ve benim orda varlığımızı görmesi yeterliydi nasıl birşey normali mi yaşıyoruz derdik oğluma bakıp keşke bunu diyen ağzıma biri fırıncı kuregiyle vuraydi da ağzımdan cikmayaydi.kızım bir doğdu 26 olucak nefes almama izin ver ne olur kızım diyorum.20 ay koala gibi yaşadık ne güzel bir ara düzelir gibi oldu bı oh dedim demez olaydım şimdi 2 aydır yine başa sardık bir yere gitsem ne oturabiliyorum ne birşey icebiliyorum biri ona gulse krizlere giriyor dokunsa kendini ordan oraya atıyor.doktorumuz riskli gebelik yasadigimdan ötürü ayrılık kaygısıni çok pik noktada yaşıyor 3 yasa kadar müdahale etmeyeceğiz dedi ama ciddi anlamda ağlıyorum sinirden yeri geliyor o kadara kadar bu ayrilmamazlik beni zorluyor