Oğlum 22 aylık aşırı uysal sevecen güler yüzlü söz dinleyen bi bebekti uykusu yemesi tam istediğim gibiydi . Beni hiç üzmedi hatta böyle olacaksa 1 tane daha yaparım diyordum . Gel gelelim 20. Aydan sonra çocuğumu tanıyamaz oldum sürekli ağlak sürekli sinirli anneye yapışık meme bağımlısı yemek yok uyku yok … artık tükendim çok sinirleniyorum çok yorgunum üzgünüm nazar mı değdirdim çocuğuma bilmiyorum 😔 sabah uyanır bana gülücükler saçardı sarılırdık öpüşürdük , ama şimdi kalkar kalkmaz 5 karış suratla ile karşılaşıyoruz . Napıcam bilmiyorum okadar tükendim ki hem eve hem bebeğime hem eşime yetemiyorum artık hergün dışarı çıkardık hiç üzmezdi beni sokakta ama şuan yol ortasında elini tutmak istedim diye kendini pat diye yere atıyor . Geçen avm de yaptı herkez bana baktı okadar kötü hissettim ki çok yargılayıcı baktılar sanki kötü anneymişim yetersizimmiş gibi hissettim . Napıcamı hiç bilmiyorum bu böyle gitmez demenize çok ihtiyacım var geçici deyin lütfen geçsin ben eski uysal bebeğimi özledim