Mtbuaaa benim 4 yaşındaki kızım öyle. Bu biraz içgüdüsel biraz da bizimle alakalı. Ben hep kızımla birlikte oynadım. Hiç yalnız oynamadı. Daha küçükken oyun alanlarına da beraber girdim ve sonrasında hep beni istedi yanında. Ben biraz büyüdükçe artık beni almıyorlar ama bak burdayım. Diyerek oyun alanına yalnız gierer hale geldi. Bu arada cimnastiğe gönderdim, 3,5 yaşında başladı. İlk iki hafta cimnastik yaptıkları uerde bekledim, sonra bekleme salonunda beklemeye başladım ama camla ayrılmış bi alan olduğu için beni görmeye devam etti. 4-5 ay sonra ancak babasıyla gitmeyi kabullendi. Onda da pazarlıkla, bugün baban yarın ben gibi gibi. 1 seneden fazla oldu kreşe gidiyor ve daha çok eşim bırakıyor ama hala daha her sabah “anneaağğ ben senin bırakmanı istiyorum” diye mızmızlanıyor. 3-4 ay önce kıyametler kopuyordu. Evde de kendi oynaması için kreş bize şöyle önerdi; önce biraz oynayın. Sonra diyin ki kızım şimdi biraz kendin ıyna bende kendi işimi yapayım. O arada bi iş yapın. 4-5 gün ağlayıp direnebilir ama zamanla alışacak dedi. O ağladığında da evet tatlım anlıyorum, kızgınsın. Benimde işim var diye kısa net cümleler kurun. uzun uzun açıklama yapmayın dedi. Bir de yaşam alanınıza, örneğin salonın veya mutfağın bir köşesine oyun alanı yapabilirsiniz siz kendiniz birşey yaparken/bakarken o da orda kendi oyuncakları ile oynasın. Biraz daha iyi durumda kızım şu anda. Bizdeki biraz da anneye bağlılıktan. O da hep benim suçum. Bizim evde bakıcımız var, bana hep derdi bırak git, akşam ben uyutayım ben yıkayayım arada. Ama kıyamıyordum, şimdi de ben yokken çok zorluyor babasını ve bakıcıyı. Gerçi ben gidene kadar zorluyor. Benim tamamen gittiğimi be o akşam gelmeyeceğimden eminse herşey çok güzel. Bakıcıyla da babasıyla da çok iyi anlaşıyor.
Mesela küçük kızım abladan ötürü biraz daha geride kaldı ve kendi kendine oynuyor. Oynarken arada gelip bişiler anlatmaya çalışıyor sonra tekrar gidip oyuna devam ediyor. İlla yanında biri olsun istemiyor. Bensiz bakıcıyla uyuyor. Babanne, anneanne, dede ile duruyor. büyük kızım durmazdı. Kıyametler kopardı. Ben ben yoksam bakıcı. Bu hem Cocuğun mizacı hem de benim tutumumla ilgili. Küçük kızom daha ılımlı, ama büyük dediğim dedik inatcı. Doğduklarında bile ikisinin ağladığı zamanlar, ağlama şekilleri, taleplerini belli etme tarzları çok farklıydı.