Duygularımı paylaşmak istedim. Oğlum henüz 52 günlük. Anne olmak başta çok zordu benim gibi sabırsız çabuk sinirlenen keyfine düşkün birisi için. Ama zaman geçtikçe büyüdükçe ona sarılınca öpünce kucağıma alınca bir gülüşüyle başını omzuma koymasıyla ve daha sayamadığım bir sürü güzel şeylerle herşeyi unuttuyorum. Anne olunca anladım sabretmeyi zamana bırakmayı sakin kalabilmeyi sevmeyi bağlılığı ve yine sayamadığım bir sürü güzel duygular.. Evladımı severken sarılırken öperken içimden dedim ki annem neden bize az sarılmış neden bizi az öpmüş neden bizimle az vakit geçirmiş halbuki ne kadar güzel bir duyguymuş yani sevgisini göstermek neden bu kadar zor olmuş anlamış değilim. Bunun görmeyle alakalı olduğunu da düşünmüyorum bende annemden öyle görmedim ama oğluma davranışım annemin bana davrandığı gibi değil.. Annelik gerçekten bambaşka bir duygu içinden gelerek birisini sevmek ona bağlı olmak çok güzel birşey Alalh isteyen herkese nasip etsin inşallah hayırlı evlat olsun inşallah ♥️