Merhaba, 7,5 aylık oğlum var ve ben bu konuyu çok merak ediyorum ,süreç halen devam etse de motivasyona ihtiyacım var.
Zorlu bir doğum sonrası 50 gün oturup kalkamadım doğru düzgün hep birileri yardımcı oldu.Bu süreçte kayınvalidemle aynı odada kaldım bizimle ilgilendi sağolsun.Fakat gece bebeğimi getirirken benim dinlenmem için diyerek kucağında gezdiriyordu ve birbirlerine alışacaklar diye ben de memede uyuttum bebeğimi.
Bu süreçte oğlumda tortikolis olduğunu öğrendik annem yanımda kalıyordu destek için ,zaten hareketleri yaptırmak çok zordu,kolik gaz durumları vardı derken kasık fıtığı ve 44 günlükken genel anestezi ile sünnet ve fıtık ameliyatı oldu.
Ben helikopter bir annenin çocuğuyum ve zorlu hamileliğimle birlikte obsesyonlarım oluştu.Bunlar da tuzu biberi oldu.
Bebeğimi uzun süre göğsümde uyuttum ,her istediğinde emzirdim kucakladım.Fakat gaz durumunda ve ilk aylarda sanırım pasif kaldım hep birilerine verdim gaz çıkarsın diye emzirmek için hemen geri aldım.Annemle bakıyorum bebeğime çünkü çok zorlandım yukarıdaki sebeplerden ötürü.
Yaşadığım şehirde kimsem yok evimiz merkeze uzak ve araba kullanamıyorum.Sağlık olarak da çok kuvvetli biri değilim açıkcası.Bu yüzden annemi gönderemedim.Gün içinde yalnız kalmadı bebeğim ben yanındayım arada iş yaparken vs tamamen anneme bıraktım ama 1 saatten fazla bensiz kalmadı hiç.Bazen emzirirken telefonla oynadım ya da birkaç kere annem bebeğime bakarken eşimle film izledik.Daha küçük anlamaz dedik ama o bize bakıyordu bu esnada.Keşke o kadar bile ihmal etmeseydim.
Annemin ve eşimin iletişimi gayet güzeldir bebeğimle çok güzel oynuyorlar.
Ben kendimi pasif kalmış gibi hissediyorum,bebeğim benden çok onlara gülüyor göz teması kuruyor.Bana da bakıyor ama kırk takla atıyorum.İlgisini çekemiyorum sanıp sıkılıyorum.Ama lütfen yanlış anlamayın oynatıyorum ,bakımlarını ihmal etmiyorum.Aylarca kucağımda uyuttum(malesef telefonla da oynadım bu esnada emerken ve uyurken ama göz temasını da kurdum bebeğim bakmıyordu o zamanlar pek)
Daha küçükken gözü hep beni arardı ama bu ara sanki babaya düşkünleşti ve annemde de çok rahat kalıyor.Hatta bi anneme bi bana geliyor kucaktan kucağa.
Ayrıca geceleri çok sık uyanıyor,emzirip geri uyutuyorum.4. Aydan beri giyinmeye tepkili.Bez bağlarken bile baya sinirli bağırıp söyleniyor ayaklarını vuruyor bana.(Tortikolis egzersizleri için başını zorla egzersiz yaptırdık bu yüzden tepkili olduğunu düşünüyorum)
Bu durum beni korkutuyor açıkcası bebeğim beni
Sevmiyor mu diyorum bazen.Elbet gülüyor oynuyoruz sarılıyor bana, ama oyun ve güven konusunda zayıf mıyım bilemiyorum nasıl telafi edeceğim?
Kaygılı bir insanım bu mu yansıyor acaba yoksa kaçıngan mı bağlandık.Güvenliyse de ben mi büyütüyorum bunu nasıl anlayabilirim?
Annem eskiden çok oynatmıyordun baksan bile diyor,artık çok daha iyisin hep takip ediyor seni nereye gittiğini bile biliyor arkandan bakıyor diyor.Ama anneme ve eşime düşkünleşecek diye tedirginim.Eşimi çok sevsin tabiki ama anne olarak bana güvenli bağlansın ben de onun ihtiyaçlarını daha iyi anlamak istiyorum.
Kitap okumaya başladım bu konularda ,sizlerden de fikir almak isterim.