Bebekannesi60 ben cok uzun yıllar panik atak ve anksiyete ile savaştım. Hep en güzel anlarımı mahvetmiştir bu durum. Bırakın üzüntüsünü stresini çok sevinçler bile kursağımda kalmıştır. Çok savaş verdim hele ki aldığım nefes yetmiyor gibi daralmalarım sürekli esnemelerim… Yeme içmeden kesilir iş falan yapamazdım.. Öğretmenim zaman zaman işimi bırakmayı bile düşündüm bu nedenle… Sonra ne mi oldu ? Hamile kaldım :) İlaçların bebeğe zarar veriip vermeyeceği kısmına açıklama hep zarar vermesi beklenmez şeklindeydi ama kesinlikle zarar vermez değildi. O gün kızım için ilaçlara veda ettim. Hamileliğin ilk 3 ayı cehennemi yaşadım zordu elbette. Ama geçti. Heleki ben doğuramam hastanede ayılıp bayılırım diyen ben tıkır tıkır doğum yapıp birde 9 gün kızımı kuvezde bekleyince yemişim dedim anksiyetesini. Bir aydınlanma geldi teslim olmak her şeyi daha cok zora sokuyordu. Bende üstüne gitmeye karar verdim :) Tamamen bitti mi ? Hayır. Ben sadece ilgimi dağıtmayı öğrendim. Ve tabiki anksiyeteden güçlü olduğumu :) Güçlü yanlarınızı araştırın bulun, insanın kendine yolculuğu zordur profesyonel destek almaktanda çekinmeyin :)