29 yaşımda anne oldum, bir buçuk aylık daha bebeğim. Zor bir bebek ama buna da şükür, sabaha kadar uyumayan bebekler varmış. Kucağıma ilk aldığım an yaşadığım his hala geçmedi, ilk emzirdigim an içime dolan o müthiş his her gün artarak devam ediyor. O emdikçe oksitosin salgiliyorum, daha çok bağımlı oluyorum bebeğime. Şimdi kucağımda uyuyor, bir yandan bir an önce büyüsün derdini ağlayarak değil de konuşarak anlatabilsin istiyorum, öte yandan da her saat 00:00 olduğunda bir daha o gün ve o yaşı geri gelmeyecek diye üzülüyorum. Allah isteyen herkese versin. O kadar çok şey sığdırdım ki 29 yila, gezmedigim yer, girmedigim ortam kalmadı amma velakin dünyanın en ama en güzel hissi evlat sahibi olmakmis. Annemle aram hep çok kötüydü, anne olduktan sonra ona karşı olan öfkem de bir nebze azaldı. 💞