Kuzeymerve belki yanlış ama ben oğlumu asla pasif birey olarak yetiştirmek istemiyorum. 2 yaşında bir çocuk oğluma parkta itip yere düşürmüştü. Oğlum ağladı gün boyu. O an oğlumu dizginlemeye çalıştım. Diğer çocuğa yaptığının yanlış olduğunu anlattım. Ama o gün ben yanındaydım. Peki ya okul döneminde ve sonraki günlerde? Tabiiki oğlumun hayatının her evresinde ben yanında olamam, bu imkansız. Eve gelince oğluma seni vuranı sende vur, seni iteni sende it diye nasihat(!) verdim. Geçen yine oğlum top için çocuğun yanına gidince aynı durumla karşılaştık. Kız çocuğu Oğlumu vurunca oğlumda aynı karşılığı verdi. Açıkçası hoş bir durum değil fakat etkiye tepki.
Hayatta böyle değil mi zaten kim sessiz ise o dışlanır, itilir ve kakılır. Güçlü olan, güçsüzleri ne yazıkki sindirmeye çalışır. Herkesin evladı kendine kıymetli. Benim oğlumda benim en kıymetlim. Çocuk bile olsa kimseye ezdirmem yavrumu.