Bazen öyle bir çıkmaza giriyorum ki. 25 yaşındayım. 8.5 aylık kızım var. İlk evladım.
Hem ev işleri hem eşimin hem kızımın ihtiyaçları..
O kadar yoruluyorum ki bazen .. Evlendiğimizde eşim online iş yapıyordu. Genelde evdeydi. Alıştım yani. Sonra kızımız oldu 2-3 ay sonra işe gitti. Tam da ona ihtiyacım olduğu vakit. Hem onsuz kaldım hem de bir bireyin sorumluluğu üzerime yüklendi.
Çok şükür kızım o kadar yormuyor. Bu dediğim bazı anlar şiddetli bir şekilde duygu karmaşası yaşıyorum. Ev işlerine elimi bile sürmek istemiyorum. Halbuki bir gün öncesi detaylı temizlik yapmışımdır. Bir gün sonrası tezgahta bulaşık birikmiştir.. Bu zıtlık beni çok yoruyor.
Psikolojik destek alsam mı almasam mı bilemiyorum. Ama bunalıyorum ..