Kızlar beynimde biriyle yaşıyorum resmen artık bıktım gerçekten ölsem de artık sussa dediğim noktaya geldim.
Hamileyken geçirdiğim covid döneminden sonra oldu her şey.
Ev sürekli temiz olsun, hiç bir şey dökülmesin saçılmasın, çocuk yemek yerken kıyafetine bir şey damlamasın. Yere kıl düşmesin vb. Buna benzer bir sürü şeye takılıyorum.
Bu sebeple hem bunlar olunca çılgına dönüyorum hemde bunları temizlemek düzeltmek için bir ton uğraşıyorum. Artık bedenen ve ruhen çok yoruldum.
O kafamın içindeki ses sürekli bana bak şu oda dağıldı git şunu topla. Tezgahta şu bulaşık kaldı git onu yıka. Tuvaleti temizle banyoyu temizle. Yere saç düşmüş git onu al. Ya dolapların içindeki toz tanelerini bile düşünür oldum. Temizlik yaptığım zaman her şeyi didik didik temizliyorum. Sanki bunları yapmazsam her yeri pislik götürecek gibi geliyor.
Kendimle mücadele etmeye çalıştım ama başaramadım. En son depremde insanların yaşadığı şeyleri düşünüp eşyaların temizliğin hiç bir önemi olmadığını anı yaşamam gerektiğini acı bir olayla görmeme rağmen hala kendime engel olamıyorum. Sanırım psikiyatriye gideceğim. Benim durumumda olan var mı ne olur yardım edin. Sırf bu kafamdaki sesi susturmak için kendime zarar vermekten korkuyorum. Gerçekten bu durumun tedavisi var mı? İlaç kullanmak bi çözüm mü,? Kullanıp bırakınca tekrar eski halime döner miyim? Kızım 2,5 yaşında bi kardeşi olsun tek kalmasın istiyorum ama bu ruh halim düzelmeden asla bi çocuğum daha olsun istemiyorum 😭😭😭