Kaç gündür kafamda. Çok istiyorum deprem bölgesinden bi çocuğa bakıp sahiplenmeyi. Çokta korkuyorum ama kızıma verdiğim sevgiyi sabrı verebilir miyim diye. Linçlemeyin kolay birşey değil. Haberlerde gördükçe o çocukların bebeklerin enkazdan çıkan halini kalbim paramparça oluyor. Yavrum aklıma geliyor. Annesini babasını kaybetmiş. Hayata 1-0 yenik başlamış. Çok acı değil mi? Eşim başvuru yapalım diyor. Çok istiyorum ama gerçekten korkuyorum. Çünkü ona gerçekten bi anne olmak istiyorum. Önemli olan kan bağı değil ki. Bebek alıp kendim büyütüp daha çabuk benimsemek istiyorum. Korkularımın süresinden gelebilirsem başvuru yapacağım 😔