Cocuklarimiz yemek yemese, çişini altina kaçırsa, azıcık ateşlense, üstü biraz kirlense kendimize çok dert ediyoruz, üzülüyoruz. Aman ayaklari usur diye pesinde çorapla koşturuyoruz. Haberleri takip ederken enkaz altından çıkarılan çocukları görünce kahroluyorum, hüngür hüngür ağlıyorum. Bir çocuk nasıl günlerce o karanlıkta, soğukta aç susuz kalıyor. Onca saat o enkazin altinda ne hissediyor, kim bilir ne kadar korkup ağlıyor diye düşündükçe içimden biseyler kopuyor. Cocuk ciktiktan sonra anne babasi da yaşıyor mu diye bakiyorum. Rabbım anneleri evlatsız, evlatları da annesiz bırakmasın. Cok üzücü bir durum. Günlerdir yemek yemeye, su içmeye utanıyorum. Rabbım deprem bölgesinde olanların yardımcısı olsun