Fatma22 bu başlığınız bana garip bir anımı hatırlattı. Ben tuvalet eğitim sürecimi hatırlamıyorum ama annemin kardeşlerime nasıl tuvalet eğitimi verdiği daha dün gibi hafızamda taptaze. Zaten iyi anılarımı asla hatırlatmaz benim bu sevgili beynim. Ben o dönemler 9 yaşındayım kızkardeşim 3 yaşında erkek kardeşim 2. Kızkardeşimde çok zorlanmadı annem. Ama erkek kardeşimde aşırı zorlandı. Kızkardeşim çok kolay adapte olup alıştı tuvalete. Birtek korkunca altına çiş yapardı ama sadece korktuğunda. Erkek kardeşim de tam tersi hiç altına işemedi ama hep kaka yapardı o da. Hiç unutmam ne zaman altlarına yapsalar annem sokardı banyoya ikisini de deli gibi döverdi. Bas bas bağırırlardı. Kızkardeşim dayak yemekten korktuğu İçin altına işerdi. Erkek kardeşim de kaka yapmanın mantığını anlayamazdı. Ne zaman kaka yapsa dayak yiyeceğini 2 yaşındaki hali ile çok iyi anlar hep benim yanıma koşardı. Bende çocuğum. Temizleyemem ki ne yapabilirim? Ancak kulaklarımı tıkardım kardeşlerimin sesine. Onlar dayak yerdi bende öylece izler seyrederdim. Annem deli bir kadın ve temizlik hastası. Bizi oyuncak bebek sanıyordu. Ona göre bir iki kere söylediği gösterdiği hemen olacak olmalı. Hali ile ne zaman altına yapsa kardeşlerim sopa ortaya çıkar, terlikler havalarda uçuşur, elleri çalışırdı. Annemin eli çok ağır bu arada. Bende nasibimi çok aldım. Hırsla, öfkeyle döverdi beni de. Şimdi ben 36, kızkardeşim 30, erkek kardeşim 29 yaşında. 3 kardeş 3 ümüzde birbirimizden deli. Anne oldum ve annem gibi bir anne asla olmak istemiyorum. Çünkü benim annem çocuk doğurmadı, çocuklarını öldürdü. O açıdan boşverin bence. Bırakın istediği kadar altına kaka yapsın. Elbet öğrenecektir. Bazen kendi kendime iyi bu yaşa gelebilmişim delirmesen diyorum. Çocukluk travmaları kolay olmuyor inanın…