Allah’a şükür her sendromu her atağı dibine kadar yaşatan bu duygudan beni mahrum bırakmayan gül gibi bir kızım var. Yeni derdimiz de benim oturmam sandalyeye oturamiyorum çıldırıyor kalk diye eliyle itiyor, koltuğa kanepeye oturamiyorum kalk diye çıldırıyor yine yere oturayım diyorum bu sefer de kanepeye yaslanarak oturduğum anda çekil deyip kanepe ile benim sırtım arasında mekik dokuyor yada üstüme basıp kanepeye tırmanıyor ordan aşağı atlıyor sayısız kez, uzanmak yatmak zaten hak getire kız ben bu evdee nasıl durcam hele biri bir şey desin sığıntı gibiyim evde oraya oturma onu yapma sabahtan beri halinin ortasinda tüm dayanaklardan bağımsız öylece bekliyorum kızım oyun kursun oturup oynasın diye yok anam o evi geziyor ben kalkınca bacağıma yapışıp ağlıyor öyle oturuyorum sabah 6 dan beri kız belim koptum böyle oturmaktan bir şey söyleyin bu çocuğun sendromu ne zaman bitecek 🙄🙄🙄🙄 ben elendimm arkadaşlar kalanlara başarılar