Oldugugibibiri tam olarak bende bu durumdayım, enerjim bitti çocugum oyun istiyor ilgi istiyor ama gram içimden gelmiyor, böyle boş boş koltuğa yatayım kimse olmadan sessiz sakin diyorum, kızım olmadığı zamanda off ev çok sessiz özledim diyorum, ama o kadar düzensiz bi hayatımız var ki her şey üstüme üstüme geliyor, herkesten tiksindiğim bir dönemden geçiyorum, kendi kendime ben de insan evladıyım hiçbir şeye hakkım yok resmen çocuğum oldu diye her şeyden çekildim uzaklaştırıldım diyorum, sonra çocuğumun daha minicik olduğu, ilerde bu günleri hatırlarsa benden travma yaşayacağı aklıma geliyor oturup ağlıyorum, o istediğini alana kadar ağlıyor bende bağırıyorum bı sefer sonra tekrar ikimizde oturup ağlıyoruz o geliyor bana sarılıyor ediyor resmen bomboş hayat yaşıyormuşum gibi geliyor, çocuğuma hak ettiği hayatı yaşayamıyorum..