4 yasindaki kizim bebegim dogunca oyle bi strese girdi ki saclari dokulmeye basladi, 3 haftalikken sunnet ettirdim eve geldigimiz gun herkes bebekle ilgileniyor diye ilgi cekeyim derken parmagini kirdi dusup 🥲 kardesinin kilina zarar gelse ortaligi ayaga kaldiriyor ama kiskaniyor da bariz bi sekilde. Hayat bu. Boyle boyle alisacak. Basta uzuntuden kendimi yedim bitirdim ama baktim olmuyor. Bu konuda bi psikologa danistim. Onun da onerisiyle artik biseyleri beraber yapiyoruz. Her konuda onu da dahil ediyoruz. Alt mi degisiyoruz mendili getirirmisin bezi getirirmisin falan yapiyoruz. Bebegi biri mi seviyor , yanimiza cagirip aaa kizim bak sende bebekken deden seni de boyle kucagina aliyordu ayaklarin bu kadar kucuktu falan diyoruz. Biberonu tutmasina musaade ediyoruz. Boyle boyle bas etmeyi ogrendi