Belki de linçlenicem ama içimde de tutamayacağım. Bir arkadaşım geldi, kızlarımız aynı yaşta. Onun kızı uysaldır, her şeyi sakinlikle karşılıyor, sakince oynuyor, annesi kalk gidelim derse sorun çıkarmadan gidiyor. Kendi kızıma bakıyorum ne laf dinler ,ne lafdan anlar, her şeye ama her şeye öfke ile sinirle yanaşır,mesela gidelim annecim desem morarana kadar ağlar, bir şey istese de öyle. Amma arkadaşım kızına bir kere hayır diyor o kadar . Şimdi gelip bana kıyas yapma diyeceksiniz, ever kıyas yapıyorum ama çocukları değil kendimi kıyaslıyorum. Neyi yanlış yapıyorum, neyi doğru yapmadım bilmiyorum. Huyu budur falan diyeceksiniz ama yine de kendimi suçluyorum ,ne yaptım da psikolojisini bozdum çocuğun diye. Kötü anne gibi hiss ediyorum kendimi, bu kadar sinirli olması benle mi alakalı acaba diye düşünmekten deli olucam artık Belki de saçmalıyorumdur ama gerçekten bu kızın inadı siniri çok yordu beni, her şey için morarana kadar ağlıyor