guzide18-
Sonundabende12 aaah aah lohusalik kadar kotu bisey var mi acaba, her gun agladim, keske olmasalarmis dedim, cok buyuk bir hata yaptim niye cocuk yaptim ki ne guzel rahat hayatim varmis dedim, pismanliklar yasadim, uykusuzlukla birlikte hersey o kafar kotuydu ki. Ozellikle hava kararmaya baslarken yine gece oluyor diye butun psikolojim iyice kotu oluyordu. Ben oyle bebek uyurken dizi izleyeyim kendime bakayim filan bile yapamamistim. Ne yuzumu yikamak, ne disimi fircalamak ne banyoya girmek istedim. Banyo yapmak giyinmek soyunmak bile zor geliyordu. Heralde 40 gun belki daha fazla pijamalarimi cikartmadim normal kiyafetler giymiyordum dusunun. Bir de herkes senin iyi olman lazim aglamaman lazim diyip duruyodu sanki keyfimden oyleymisim gibi. Ay allahim gercekten cok zordu ama gercekten geciyor. Zamanla azar azar alisiyorsunuz. O zamanlar hersey karanlikti acaba aydinlik olacak mi iyi hissedebilecek miyim tekrar diye dusunuyordum. Simdi 2 ayi biraz gectik. Ha muhtesem miyim hayir ama o zamana gore kiyaslarsam cok cok iyiyim. Eminim bebeklerim beni taniyip gulucukler atip iletisime gectiklerinde daha da iyi olacagim. Ne yazik ki zaman gerekli, hic duzelmeyecekmks gibi gelse de duzelecek emin olun. Bana her gun disari cik, banyo yap, uzerini degisyir, bakim yap kendine demislerdi. Ben hicbirini yapacak gucu bulamamistim o zaman ama eger yapabilirseniz iyi gelecektir muhakkak. Yalniz olmadiginizi bilin💕