7 aylik bebegim var. Anne olmadan önce binbir türlü hayal kurardim. Asla telefon vermicem tv izletmicem herseyini kendim doğal yapicam etkinlikler yapicam yemeğini kendi yicek. Yağmurda oynicak toprağa basacak vs vs vs.. şimdi tv de izliyor bazen kendi haline bırakıyorum sırf yemek yesin diye sürekli kendim yediriyorum hayalimde mesela blw tekniğiyle öğretmek vardı en başından. Veyahut uyku doğar doğmaz düzene oturtucam uyku eğitimi vericem ayigicini alıp uyuycak… elimden geldiğince yapmaya çalışsam da ne mümkün. Ayağımda salliyorum deliler gibi ağladığı an istediği oluyor. Geçen tiktokta bi kadın gördüm kullanan karsilasmismidir bilmiyorum ama o kadar güzel büyütüyor ki anlatamam. 8 ay olmuş bir kez tv televizyon izlememiş bırakın izlemeyi biriyle görüntülü bile konuşmamış. Kendisi uyuyor Kendisi yiyor herseyini o kadar uslu o kadar düzgün ki hersey allahim korusun maşallah. Daldım gittim videolarına ve o kadar eksik o kadarr eksik hissettim ki tarif edemem resmen çocuğuma üzüldüm ya öyle Bi his. Halbu ki sevgimi şefkatimi bir gün eksik etmedim. Fırsat buldukça oyunlar oynatırım sohbet ederim onunla. Yogurdugunu mayalarim lorunu yaparım ekmeğini yaparım. Özenle corbalarini hazırlarım. Elimden geldiğince her gün yıkar masaj yapar keyif almasını sağlarım. Ama eksiğim işte sanki ona tarifsiz anlatamam.. doğru değilim gibi o izlettigim 20 dklik tv ya da acelem var diye neyse uyaninca iciriirm diyip ek gıda yerine bir iki kereliğine verdiğim mama.. evi bok götürüyor az temizlik yapiyin diye sırf uyusun diye ayağımda sallamam. Hepsi gözümün önüne geliyor büyük bir kötülük etmişim gibi üzülüyorum resmen oğluma üzülüyorum. Annelik depresyonu diye birsey varmi acaba 😭 bir tanıdığım bana çok eskiden anne olmak ömür boyu vicdan azabı çekmektir demişti çok saçma anlamsız bulmuştum. Şimdi çok iyi anlıyorum.. oğlumu çok seviyorum 🥺