67 gün önce doğum yaptım ve bir kızım var çok şükür. Doğduğu günden beri hep ıkınan bir çocuktu, bu giderek ilerledi. Şu son günlerde artık iyice artmış vaziyette. Bu sabah 5te bir uyandı ıkınarak, gün boyu ağladı, sürekli ıkındı, gaz çıkarınca rahatlıyor ama çıkaramıyor sürekli ıkınıyor. En son doktorumuza götürdük, damlaları değiştirdi. Sab simplex ve biogaia kullanıyorduk. Nurse harveys damlaya geçtik. Birde relaktaz verdi. Laktoz intoleransı olabilir belki dedi. Sende yediklerine dikkat et diyerek yememem gerekenlerin listesini verdi. Listede sadece zeytin yok, resmen herşey yasak. Bebeğime tek başıma bakıyorum. Annem şehir dışında, kayınvalidemle iyi değiliz. Zor bir hamilelik geçirdim bir kez bile bir tabak çorba yapıp getirmedi yan apartmanımda oturmasına rağmen. Şimdi de hiç uğramaz. Sadece eşim işten gelince gelir eşiyle birlikte çayını içer torununu sever, eğer çocuk ağlıyorsa bu çocukta bir sıkıntı var filanca torunum hep gülerdi diye karşılaştırır ve gider. Psikolojim alt üst olmuş durumda. Tuvalete bile gidemiyorum gündüzleri. Bir kız kardeşimde yok yardım isteyebileceğim evin tek kızıydım. Bebeğimin gazıda her geçen gün daha çok artıyor ve çare bulamamak beni resmen uçuruma sürüklüyor. Eşim elinden geldiğince yardımcı oluyor hakkını yiyemem fakat ben hem fiziksel hemde psikolojik olarak dibi görmüş durumdayım. Sizler bu süreçleri nasıl atlattınız, bu çocuk hep böyle mi olacak, benim artık yemin ederim gücüm kalmadı..