tugceizgi sorununuzun farkındasınız zaten , bebeginiz bebek de olsa bir insan onun kendine göre biyolojik döngüsü var. Ben normalde aşırı sinirli bir insanım kızımı yalnız büyüttüm , hem de pandemi gibi bir zorluğun içinde aylarca dısarı bile çıkamadan. Ama 5 aylık bebeğe bağırmak normal degil. Eli yok dili yok kendini savunamaz size muhtaç. Uykusuz kaldığım onlarca gece oldu. Kendimi wc ye kapatıp agladıgım onlarca an. Eşim kızıma nasıl bu kadar sabırlı olduğumu hep şaşkınlıkla sorar. Bana muhtaç bir varlığa bağırmayı kötü davranmayı kendime vicdanıma yediremiyorum. Sabırsız dolmuş hissettiğim anlarda terapi aldım. İmkanınız el veriyorsa terapi alın çok rahatlatıyor. Her zaman cocuk büyütürken cok araştırdım döngüleri neler ne yaşıyor bilmeye çalıştım. Bilince sabrım daha cok genişledi. Her zaman ona saygı duydum , uyku zamanı geldiyse uykusu geldiyse, loş ya da karanlık bir odaya alıp bazen emzirerek bazen kucağımda ninni söyleyip dans ederek uyuttum. Kızım 3 yaşında hala uyutmam yaklaşık 1 saatimi alır. Kitap okuruz muhabbet ederiz , ninni söylerim öyle uyur. Ben ona sabır göstermek anlayışlı olmak zorundayım , bunu ona mecburum , dünyaya getiren benim. O beni idare etmeyecek ben onu idare edeceğim. Üstelik ben özgürlüğüne cok düşkün , hiç bir zaman anne olmak istemeyen , anı anına uymayan bir insanken böyle oldum. Çünkü her şey bakış açımızda. Benim annem fiziki olarak vardı ama ruhen yoktu , ben duygusal olarak annesiz büyüdüm. Bir annenin çocuğuna davranışının neler ifade ettiğini en derinden biliyorum. O yüzden lütfen bebeğinize bağırmayın. Şefkati güzelliği siz de bulamazsa dış dünya ona hiç acımaz. Yani 2 yaş 3 yaş sendromları cok daha zorlayıcı tahammül azaltıcı oluyor. Mükemmelliyetci yanınızı çözmeniz sizin ve bebeginiz için daha sağlıklı olacaktır 🙏🏻