Sebusebu Çocuklar kendini ifade edemediği için bu zamanlarda her işi ağlayarak hallediyorlar ve doğal olarakta sinirleniyorlar. Benim oğlumda konuşmadan önce böyleydi sürekli ama sürekli ağlar çığlık atar birseyleri yere atar, kendini yere atardı. Kuzeniyle oynarken elinden oyuncağını alsın veya başka birşey olsun hemen şiddetli ve sinirli şekilde ağlar katılma nöbeti geçirirdi. Uykusu gelir ağlar, su ister ağlar, yemek ister ağlar, oyun ister ağlar hiç ama hiç bitmezdi artık iş güç yapamaz hale gelmiştim. Konuşmaya başlayınca bu nöbetlerin bir çoğu kesildi. Herşeyi sakin şekilde dile getiriyor sinir krizleri yok denecek kadar az, normalde yapısal olarakta agresif bir çocuk aslında. Konuşma harici bende çok ketum davranmaya başlamıştım onunda etkisi olduğunu düşünüyorum çünkü araştırdığım kadarıyla özellikle katılma nöbeti geçiren çocuklar bir zaman sonra bunu kullanmaya başlıyormuş, istediğim olmazsa ağlarım ayağına yatıyorlarmış çok zeki sıpalar. Bende karar aldım ve ağladığı zaman sakince karşısına oturup temas etmeden bu durumu bitirmesini bekledim yaşı ilerleyip konuştuğu ve beni daha net anladığı dönemlere gelincede, “şuan ağlaman benim kararımı değiştirmiyor ve gerçekten bağırmaların ve sesin beni rahatsız ediyor lütfen odana gidip ağlarmısın sakinlesince seni dinleyebilirim hic birşey anlamıyorum” diyordum ve tamamen irtibatı kesiyordum. Bir zaman sonra gelip anne ağlamam bitti şimdi barışalım mı diyordu sarılıyorduk. Bunu kararlı şekilde yaptığım için zamanla iletişim yolumuzun ağlamadan konuşmak olduğunu öğrenmesini sağladı. Şuan sizi anlayabilecek yaşta kararlı ve cesur olmalısınız öncelikle. Kriz anında göz hizasına inip yanında oturmalı temas etmek isteyene ve sakinleşene kadar sabırlı şekilde beklemelisiniz asla iletisim kurmadan durmalısınız, siz sakinleştirmeye çalışmamalısınız. Sakin kalmayı kendi öğrenmediği müddetçe bu krizler devam edicektir. Tecrübelerimle verebileceğim tavsiyeler bunlardır umarım sizdede işe yarar.