Kızım 9 aylık doğduğundan beri bana gelmek için ağlamasını beni istemesini bekledim. Ama o hep babaannesine, babasına gitmek için ağladı. Memede uyuyan memeye çok bağlı bir bebek olmasına rağmen. Beni sevmiyor mu diye çok ağladığım oldu. Tüm gün günlük işleri yaparken bile hep yanımda babası işteyken hep benimle doğal olarak onunla oturmasam bile hep sohbet ediyorum şarkı söylüyorum. İlgileniyorum. Çok sabır göstermeye çalışıyorum sesimi yükseltmemeye çalışıyorum en zor anlarda bile. Ama babası gelince beni görmüyor. Biz babasıyla hiç anlaşamıyoruz hatta o kadar anlaşamıyoruz ki o olmasa bir dakika düşünmez, boşanırdım. Kızımı hep bana koz olarak kullandı tabi bu durumuda “seni istemiyor bak beni istiyor, bana gelmek istiyor o da anlıyor” gibi şeyler söylediği bile oldu. Hep en hassas noktamdan vurdu beni yani kızımdan. Tartışmalarımıza hep onu kattı. Doğduğundan beri hep anneliğimi sorguladı. Ben onun babalığına bir kez bile karışmamışken. Şimdi boşanmaktan konu olunca seni istemez zaten diyor. Çok üzülüyorum. Gerçekten öyle mi olacak, kız babaya daha düşkün olur derler o yüzden mi böyle yapıyor kızım, bütün gün zaten beni gördüğünden mi yoksa gerçekten beni sevmiyor mu diye çok düşünüyorum. Kaynanam bile bazen diyor “bana gelmek için ağlıyor” o kadar üzülüyorum ki. Benim kızım ben doğurdum ben bakıyorum ben büyütüyorum hiç kimseden yardım almadan ama bana düşkün olmayacak mı. Çok düşünüyorum bunu. Çevremdeki insanlar da malesef böyle düşündürtüyor. Napacağım bilmiyorum.