Bugün bir yazı okudum hamilelik, ‘kadının kendine veda etme sürecidir ’.
Cok etkilendim aslında bakarsanız kendinize biraz acımasız davranmış oluyorsunuz bi anda kendimi yoo, ne alaka ben hala aynı benim hatta daha iyiyim daha özguvenliyim derken buldum bi yandan da
Evet neredeyim bilmiyorum doğru mu yapıyorum şuan oğluma doğru şeyi mi veriyorum, aksama ne yemek yicez, kaç gündür dus almıyorum? Kendi kokumdan tiksindim, acıktım keske biri kahvaltı getirse, oğlum ne zaman uyursun, oyy oyanda biraz seveyim, of daha beyazlar yikanacak derken buluyorum:)
Bu kendime veda etme surecimmi yoksa başka bi dünya ya adım atmak mi?
Tek bildiğim dünyaya gelmesine vesile olduğum varlığı delisine sevmis olmam,
annelik delilik :)
benden tüm annelere bu yarin daha güzel bir gün olacak 🌸