Merhaba Sevgili Anneler,
Buraya aynı konuyla ilgili kim bilir kaçıncı yazışım😢 kızım şubatta 4 yaşında olacak. Doğduğunda reflüsü vardı, hep kucaktaydı. Sonra kucağa alıştı, yatağında yatıramadım. Kendi yatağımda da yatıramadım. Yatmaya karşıydı. Hep kucakta uyudu. Kucakta da 1 saat fln ağlardı. Neyse o günler geride kaldı. Ben çalışıyorum. Kızım 8 aylıkken işe döndüm. İlk 2 ay annem yanımdaydı, sonra 1 ay kayınvalidem durdu. 8 aylık olana kadar kendim baktım. Hep beraberdik. İşe başlayınca bakıcı baktı. Bakıcı yatılı Gündüz onunla çok iyi anlaşır ama akşam ben gelince kadına git istemiyorum seni vs vs. Babasına da aynı. Gece uyansa illa yanında beni ister. Ne baba, ne bakıcı uyutamazdı. Anneane babanane zaten sanki düşmanı gibi davranıyordu. Neyse onları da bir şekilde kabullendim.
2,5 yaşında ikinci doğumum için benim annemin yanına gittik. Benim ailem yurt dışında, pandemiden kaynaklı hiç görmedi annemi babmı. Sadece telefondan görüntülü. Herhalde görmediği için bu kadar agresif, yanlarına gidince bir süre sonra alışır dedim. 3 ay kaldık yanlarında ama yok. Etrafında pervane oldular, her istediğini yapmaya çalıştılar. Ama yine de yok olmadı. Yani ben anneannemi içgüdüsel olarak severdim. Yılda 10 gün görürsüm onda da hep hastaydı ama yine de can atardım onun yanına gitmeye ya da o gelsin diye. Ama benim kızım istemiyor.
Doğumdan sonra da ara ara öfke patlamaları oluyordu. Kardeş kısmançlığıdır dedik. Ben genelde büyükle ilgilendim. Küçük daha çok bakıcıdaydı. Hem de büyükte yaptığım gibi bana yapışık olmasın dedim.
Ama bu durum düzelmedi hiç. Hep aynı şekilde devam edyor.
Mesela saçını toplatmıyor, tamam toplamasın. Ama yemek yerken içine gitmesin toplayalım diyorum. Tamam diyor topluyor bi hışımla tokatı çıkarıp olmadı bu diye avaz avaz ağlıyor. Sakinletemiyorım. Tamam toplamayalım diyorum ama olmuyor.
9 aydır kreşe gidiyor ve sabahları eşim bırakıyor. Belki haftada 1 ben gbırakıyorumdur. Ama hala her sabah annee gitme sen götür diye ağlıyır. Ama öyle bir ağlama ki 3 kat aşağıdan sesi yankılanıyor binada. Ben gittikten sonra da bitmiyor. Bu sefer babasına çorabım olmadı, tayt sıktı eşofman bol geldi. Sürekli bir sebeğten bir anda patlayıp ağlıyor. Sakin kalıyoruz, ama 1 saat ağlanır mı ya. Sizin çocuklarınız bu kadar ağlıyor mu?
Dikkatini de dağıtanıyoruz. Dağılıyor 1 dk snra yanı şeye ağlıyor.
Bu akşam klozet sertmiş diye ağlıyor mesela. Lazımlığı getireyim diyorum, yok diyo. İnat yapıyor ama inatın karşılığındaki şeye de inat yapıyor. Ne yapayım artık bilemiyorum. Benim de sabrım tükendi. Büyüğün ağlama zırlamasından küçükle ilgilenemiyorum o da zaten yabrum takılıyor ortada kendi kendine. Ona da üzülüyorum bu sefer.
Bu akşam çizgi film izliyordu. Yemek yiyelim sonra devam edersin dedim. Tamam dedi geldi. Çorba içmicrm diye ağlamaya başladı. Normalde de en sevdiği çorba vardı. Yemek yicem dedi. Tamam içme yemek koyim dedim. Yok vazgeçtim onu da yemicem diye ağladı. Tamam yeme ama sofra toplandıktan sonra tekrar hazırlayamam dedim. Daha da fazla ağlamaya başladı. Zaten yemeyecek yemek biliyorum ama ağlamak içn ağlıyor. Akşam kreşten gelmiş, elma istemiş. Eşimde kesmiş vermiş, ben böyle istemiyordum diye elmayı yere fırlatıp yine avaz avaz ağlamış. Hep diyoruz, kızım sakin güzel söyle. İstemiyorum böyle de yenisini verelim bir çözüm bulalım. Ama hiç bir işe yaramıyor. Valla ne yapayım şaşırdım artık. Böyle evi terkedip gidesim geliyor. Çocuk ağlar ama kandırısın, ikna edersin be hergün hergün aynı şeyleri yaşamazsın diye düşünüyorum.
Küçük kızım da 15 aylık. İkisi yeni yeni oynamaya başladılar, kardeşine karşı da direk bir tavrı yok ama ne yapıyorsa daha çok babaya ve bana yapıyor.
Sizin çocuklarınız da bukadar herşeye her an ağlıyor mu?