Elfvli aslında böyle olmasını şuna bağlıyorum, ailemle farklı şehirdeyim. Senede 2 kere gelebiliyorum yanlarına. Kendi evimde de tek benle babasını görüyor. Onun dışında arkadaşlarımıs var fakat onların da bebeği olduğu için kimse alıp kucağına sevip ilgilenmiyor. Yani evde çocuğunlukla kızımla ikimiziz. Doğal olarak da hep yanımda. Doğduğundan beri en fazla 2 saat ayrı kalmışımdır kızımdan, o da hastaneye falan gidiceksem. Babasına uyutup bırakırım, uyanana kadar dönmüş olurum. Bu dediğim de çok istisna. Nereye gitsem benimle. Kuaföre gitsem yanımda, dişçi sedyesinde bile kucağımda uyutmuştum. Bebek arabasında durmak istememişti. Bütün işlem boyunca üstüme yatırıp sarılmıştım. Şimdi ailemin yanındayım. Herkese bi yabaniliği var ama bunu aşamıyor. 2 aydır anneannem bendeydi. Buraya geldik neredeyse 3 aydır alışmış olması lazım ama alışmıyor. Oynuyor falan ama ben yanındaysam. Ki anneannem de benden daha çok oyuncu, kitap okuyor, dans ediyorlar, sepete koyuyor gezdiriyor, oyuncaklarını diziyor onlarla evcilik oynatıyor. Annem de öyle. Kızıma bir sofra kuruyor, ayılarına bile tabak bardak çıkartıyor. Ama yok kendini sevdirmiyor asla.