O kadar zor bir dönemden geçtim ki yanımda bir tek o vardı destek olacağına hem eşimi doldurdu hem moralimi bozdu herkes emzirir emzir diyordu ama çaktırmadan her şekilde engelliyordu sagmaya kalkistigimda sağma süt sagilmaz diyor çocuğu tutmaya çalıştığimda 5metre uzakta durup yan tut di tut diyordu yengem ilk memeyi tutturmama yardım etti kendini yerlere vurdu çocuğun kafasını tuttu diye çocuğun canı yanarmis doğumdan 20 gün sonra artık uğraşma emziremezsin sen dedi (ne hikmetse eşimde para yetmiyor emziremuyorsun ücretsiz izne ayrılmasan iyi olur demeye başladı) 35 günlük çocuk memeyi bir tuttu 45 dk hiç ayrılmadı ertesi gün 2 saat yürüyüp emzik aldı kullanmicam dememe rağmen emzirme danışmanı ile konuşma yapıyorduk senle özel konuscam çocuğu bı götürsünler dedi çocuk çığlık çığlığa beni istiyor sürat düşük yanıma getirdi ve kaçtı odadan sonra odadan çıkmıyor torunumu görmüyorum emzirmeye diye gidiyo getirmiyo demeye başladı
10 ay oldu bunları yasayali hiç birşeyi unutamıyorum eşime göre annesi aslında çok iyi biri
Kendi emzirmedi diye emzirmemi istemeyen annesi
Babam yoğun bakımdaydi benim öldü herkesin babası ölüyor ne var diyen bana da anneme de çok abartmisiz ( ağlamak abartmakmis )
Sıktın sıktın çocuğu erkenden küçük dogurdun diyen
Bu insan musfettesi emzirmemis ve kızım bak bende emziremedim demedi herkes emzirir ama sen beceremicen dedi