Gurbetteyim, iki tane bebeğim var.Biri 25 aylık diğeri 12 aylık.Büyüğü oğlan küçüğü kız.Oğlum doğduğu günden beri gelişimi güzel olsun diye kitaplar alıyorum oyunlar etkinlikler her şeyi yapıyorum.Ama artık o kadar hevesim kırıldı ki.Kitap alıyorum yırtıyor, etkinlik yapıyorum yerlere atıyor.Kahvaltı da patates kızartıyorum gözüme bakarak yerlere atıyor…Sürekli çorap çıkarıyor, 8. Ayından beri her bez değiştirmem bağırış çağırış.Bir de kızım var onunla bazen oynamak için bazen de canı öyle istediği için sürekli zarar veriyor.Artık kızım oğlum yakınına gelince ağlıyor.Bana lütfen iki yaş çok normal yok kardeş kıskançlığı demeyin.Bağırıyorum olmuyor seviyorum sarıp sarmalıyorum olmuyor dövüyorum olmuyor asla durulmayan bir oğlan çocuğu oldu.Kendimi dinlendirme imkanım yok, eşimin işi dolayısı ile aileme gidemiyorum onlar gelemiyor.Ama artık o kadar bunaldım ki ne yazsam linç yerim şimdi.Biliyorum herkes zaman zaman bunları hisseder.Ama kendimi tükenmiş hissediyorum sanki sürekli psikolojik bir istismar görüyorum gibi.Artık sadece günü bitirme üzerine yaşıyorum.Her zaman adil olmaya çalışıyorum kraker verirken bile aynı anda veriyorum ama oğlumun bu halini gördükçe anne olarak içimden bazı şeyler kopup gidiyor.Ne yapacağım bilemiyorum…Ne dökülene kızan biriyim dışarı çıkarız su birikintisine ilk ben girerim.Çocukluğu annesi ile eğlenerek geçsin istiyordum.Ama o benden sanki o mutlu hevesli anneyi aldı.Çok üzülüyorum.